SportMagazine Oponiarnia.eu AutoSys

Poniżej przedstawiamy dokonania ludzi najbardziej zasłużonych dla polskiej piłki nożnej. Są to zarówno piłkarze i trenerzy oraz działacze. Jeżeli brakuje tu jakiegoś nazwiska, które wg ciebie powinno się tu znaleźć to napisz do nas. Podaj pełne dane osobowe brakującej postaci, jej zasługi dla piłkarstwa POLSKIEGO (nie wchodzą w rachubę osobistości z zasługami wyłącznie klubowymi) oraz źródło twoich danych. Każdą informacje sprawdzimy i jeżeli uznamy to za słuszne dopiszemy do tej listy.


EDWARD CETNAROWSKI: prezes pierwszego mistrza polski - CRACOVII i przez osiem lat (1919 -1927) pierwszy prezes PZPN. Przy pomocy węgierskiego przyjaciela inż. Maurycego Fischera doprowadził do pierwszego meczu polskiej reprezentacji z Węgrami w 1921r. w Budapeszcie. W roku 1926 gdy walczono o utworzenie centralnej ligi musiał jako prezes PZPN powiedzieć "nie" (związek był przeciwny lidze) mimo iż właśnie w lidze dostrzegał szansę rozwoju piłkarstwa. Zakochana w swym prezesie Cracovia znalazła się poza ligą. Zmarł na posterunku podczas jednego ze spotkań Cracovii na atak serca.

JAN WEYSSENHOFF: wybitna postać krakowskiej WISŁY. Przed meczem z Węgrami wraz z Józefem Lustgartenem z Cracovii ustalał skład Polaków. Właśnie z nim oraz dwoma wiślakami - Łopuszańskim i Orzelskim udawało mu się układać poprawne stosunki między dwoma krakowskimi klubami ( Wisłą i Cracovią ). W 1919r został pierwszym społecznym sekretarzem PZPN. Napisał pierwszy w Polsce podręcznik do gry w piłkę nożną - "Sztuka gry w piłkę nożną". Przeniósł na grunt polski system gry (1+2+3+5) stworzony przez W.N Cobbold'a.

JÓZEF LUSTGARTEN: Piłkarz, jeden z założycieli i pomysłodawca nazwy najstarszego polskiego klubu - CRACOVII. Grał w ataku, pomocy i wreszcie na bramce. Przeszedł do historii jako pierwszy "fruwający" bramkarz - czyli broniący rzutami w powietrzu tzw. robinsonadami. Dzięki niemu Cracovia nie przerwała działalności nawet podczas I wojny światowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości był jednym z założycieli PZPN. Ustalił też skład reprezentacji na pierwszy, historyczny mecz z Węgrami. W późniejszym okresie był też cenionym sędzią międzynarodowym.

WACŁAW KUCHAR: zawodnik POGONI LWÓW. W roku 1926r. wygrał pierwszy w historii plebiscyt na najlepszego sportowca Polski zorganizowany przez "Przegląd Sportowy". Był reprezentantem polski w piłce nożnej, lekkoatletyce i hokeju na lodzie. Uprawiał też jazdę figurową na lodzie, narciarstwo i tenis. Z Pogonią Lwów 4-krotnie sięgał po mistrzostwo polski. W latach 1945-1949 był trenerem reprezentacji Polski. Był też sędzią hokejowym.

JÓZEF KAŁUŻA: jeden z najlepszych polskich piłkarzy lat dwudziestych, środkowy napastnik CRACOVII i reprezentacji Polski. Józef Kałuża Był znakomitym taktykiem i technikiem, specjalistą od zdobywania pola szybkimi podaniami. W reprezentacji Polski występował w latach 1912-1931, zdobył osiem bramek. W roku 1932 został wybrany selekcjonerem reprezentacji Polski. Jego znakomite wyniki powtórzył dopiero Kazimierz Górski. A były to: 4 miejsce na olimpiadzie w Berlinie (1936) i pierwsze zakwalifikowanie się do finałów mistrzostw świata. Podczas II wojny światowej jako jeden z nielicznych członków PZPN pozostał w kraju. Zmarł w Krakowie 11 X 1944 r. Na jego cześć w 1946r. PZPN ufundował puchar im. Józefa Kałuży. O jego zdobycie ubiegały się reprezentacje najsilniejszych okręgów. Niestety kilka lat później zaniechano jego rozgrywanie. Jego ukochany klub - Cracovia ma dzisiaj swoją siedzibę i stadion przy ulicy noszącej imię Józefa Kałuży.

HENRYK REYMAN: Środkowy napastnik WISŁY KRAKÓW, mistrz przeboju i celnego strzału. Henryk Reyman W reprezentacji Polski wystąpił 12 razy (przegrywał zazwyczaj rywalizacje o miejsce w narodowej drużynie z rówieśnikiem - Józefem Kałużą) w latach 1922-1931. Zdobył w niej 6 bramek. Do dzisiaj jest rekordowym strzelcem naszej ekstraklasy. W 1927r. został królem strzelców z dorobkiem 37 bramek. Był dwukrotnie selekcjonerem reprezentacji w latach 1946-1947 i 1956-1957, jednak jego największym sukcesem w tej roli było zwycięstwo 2-1 z ZSRR w 1957r. w Chorzowie w eliminacjach do Mistrzostw Świata.

WŁADYSŁAW BOŃCZA-UZDOWSKI: pierwszy prezes PZPN po założeniu w 1927r. ligi centralnej. Doprowadził do rozegrania pierwszych mistrzostw Polski juniorów. W 1936r. po 9 latach sprawowania funkcji został mianowany honorowym prezesem PZPN. 17 marca 1946r. został ponownie wybrany prezesem PZPN. Stał przed trudnym zadaniem odbudowy po wojnie rozgrywek piłkarskich i nieźle się z niego wywiązał. Musiał odejść w 1948r. na skutek nasilenia się "nocy stalinowskiej".

ANDRZEJ PRZEWORSKI: bramkarz CRACOVII I POLONII WARSZAWA. W roku 1922 wystąpił w reprezentacji w meczu z Rumunią. W latach 1931 - 1933 był sekretarzem a od roku 1935 do wojny wiceprezesem PZPN. W latach 1947-1948 był selekcjonerem reprezentacji polski. Był też wiceprezesem Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Zainicjował działalność totalizatora sportowego. W latach 1949-1950 był prezesem PZPN aż do czasu likwidacji związków sportowych i powstania Sekcji Piłki Nożnej przy GKKF. Zmarł w wieku 52 lat nie doczekawszy reaktywowania PZPN.

JÓZEF CISZEWSKI: Wiosną 1920 roku Józef Kałuża i Józef Lustrgarten obserwowali liczne grupy chłopców grających na krakowskich Błoniach. Zauważyli, że jedna drużyna 14-16 letnich chłopców gra inteligentnie i mądrze taktycznie. Nazywali się "Biali" i wkrótce w komplecie znaleźli się w CRACOVII. Wybijającym się ich zawodnikiem był Józef Ciszewski. Jednak swój start w drużynie słynnych "pasiaków" musiał odłożyć bowiem wstąpił do wojska, by walczyć w obronie dopiero co odzyskanej i znów zagrożonej niepodległości Polski. Z "paczki" "białych" aż pięciu (w tym Ciszewski) grało później w reprezentacji Polski. W 1923r. uczestniczył w słynnym i bardzo atrakcyjnym jak na ówczesne czasy tournee Cracovii po Hiszpanii (min. mecz z Realem Madryt !!!). W roku 1925 zadebiutował w reprezentacji Polski. Był to jeden z najlepszych strategów, świetny technik i mistrz gry głową. W 1935r. zapoczątkował pierwsze mistrzostwa szkół średnich łamiąc opór władz. W czasie wojny zainicjował konspiracyjne mistrzostwa Warszawy. Zorganizował pierwsze po wojnie zebranie trenerów PZPN. Był autorem wielu książek i podręczników z zakresu szkolenia młodzieży.

WACŁAW ZATKE: urodził się w 1909r. Od 1928r. członek zarządu, a później prezes RKS TUR ŁÓDŹ. Po reaktywowaniu PZPN w 1956r. Stworzył wiele nowoczesnych regulaminów, przepisów i rozwiązań. Z jego inicjatywy powołano w PZPN Wydział Młodzieżowy. Był głównym autorem dokumentu "Prawa i obowiązki piłkarza". Wtedy też po raz pierwszy zaczęto oficjalnie wynagradzać piłkarzy za grę. Był przewodniczącym Łódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki. Już jako emeryt podjął się społecznej funkcji prezesa ŁKS wyprowadzając go nieraz z ostrej zapaści na prostą. Na spotkaniach łódzkiego OZPN można go było spotkać nawet jeszcze w 1988r.

GRZEGORZ ALEKSANDROWICZ: działacz, sędzia, dziennikarz sportowy. W czasie wojny działał w konspiracyjnym warszawskim OZPN. W 1952r. został sędzią międzynarodowym. W latach pięćdziesiątych był przewodniczącym ówczesnego Polskiego Kolegium Sędziów i wiceprezesem PZPN. Był też członkiem komisji szkoleniowo-kwalifikacyjnej Wydziału Sędziowskiego. Dziennikarzem stał się w 1945r. Pracował wtedy w "Kurierze Codziennym". W roku 1954 na ponad 30 lat przeszedł do "Przeglądu Sportowego". W 1985r. ukazała się jego książka "Moja przygoda z piłką i gwizdkiem". Dziś Puchar Fair Play polskiej ligi nazwany jest jego imieniem.

WILHELM BĄK: ekspert wszelkich form rozgrywek i regulaminów. Zabiegał o utworzenie w PZPN Wydziału Ligi. Działał w Europejskiej Unii Piłkarskiej. W roku 1978 był przewodniczącym Komitetu Organizacyjnego XXXI turnieju UEFA, który odbył się w Polsce. W 1982r. podczas Mundialu w Hiszpanii dbał o sprawy finansowe naszej reprezentacji.

ANDZRZEJ RUTKOWSKI: Jeden z najlepszych sędziów piłkarskich w międzywojennej Europie. Sędziował przez 14 lat w 22 meczach międzypaństwowych i międzynarodowych oraz setkach krajowych. W 1961r. dostał tytuł Zasłużonego Działacza Kultury Fizycznej.

JERZY BUŁANOW: Urodził się w Moskwie, do Warszawy sprowadził się z rodzicami w wieku 16 lat. Wkrótce mówił już poprawną polszczyzną a nawet pisał artykuły, nowele, powieści. Ożenił się z Polką. Stał się Polakiem z wyboru. W reprezentacji zadebiutował jako 19 letni piłkarz w 1922r. w meczu z Rumunią jako zawodnik KORONY WARSZAWA. Jednak na stałe do drużyny narodowej trafił dopiero w 1928r. Wraz z Henrykiem Martyną tworzyli najlepszą w dziejach polskiego piłkarstwa parę obrońców. Grali razem do końca 1935r. W 1923r. po fuzji Korony z Legią przeszedł do Poloni Warszawa. Był długoletnim kapitanem polskiej reprezentacji. Został odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi. Na początku lat trzydziestych wygrał plebiscyt "Przeglądu Sportowego" na najlepszego piłkarza. Rozegrał w sumie 27 meczów w reprezentacji. Imponował szybkością, ambicją, ofiarnością, błyskawicznym starem do piłki i wygrywaniem pojedynków. Słynął też z przestrzegania zasad fair-play.

ZYGMUNT JESIONKA: obrońca GARBARNI KRAKOW później warszawskiej Legii, gdzie z reguły przegrywał rywalizację o miejsce w pierwszej jedenastce z H. Martyną i J.Ziemianinem. Zajął się więc trenerką jednak i tu nie wiodło mu się dobrze. Największe zasługi odniósł jako nauczyciel wychowując kilka pokoleń trenerów.

HENRYK MARTYNA: jeden z najlepszych polskich obrońców lat trzydziestych. Słynął z dalekiego 60 - 70 metrowego wykopu, który pozwalał na wyprowadzenie szybkiej kontry. Grał w ORLE KRAKÓW później w Koronie Kraków a od 1928r. w warszawskiej Legii. Wraz z Jerzym Bułanowem z Poloni Warszawa przez 7 lat tworzyli niezastąpioną parę reprezentacyjnych obrońców. W latach 1929-1936 rozegrał w reprezentacji 32 mecze. Zdobył też 5 bramek z rzutów wolnych i karnych. W 1936r. kiedy Legia spadła z ligi przeniósł się do Warszawianki.

JAN I JÓZEF KOTLARCZYKOWIE: wychowankowie NADWIŚLANU KRAKÓW, później grali w krakowskiej Wiśle i wraz z Aleksandrem Mysiakiem z Cracovii tworzyli jedną z najlepszych w dziejach reprezentacyjnego futbolu linię pomocy. Starszy z braci Jan rozegrał w reprezentacji 25 meczów (1928-1935) a młodszy Józef 34 (1929-1937). Jan grał w środku, a Józef na prawym skrzydle.

JÓZEF NAWROT: wychowanek CRACOVII KRAKÓW później przeszedł do Legii. Był środkowym napastnikiem, rozegrał 20 meczów w narodowej reprezentacji (1928-1935) i zdobył w niej 17 goli. Był dobrym technikiem, ruchliwym, energicznym i skutecznym napastnikiem. W ligowych rozgrywkach uzyskał łącznie 120 bramek. Strzelał lewą i prawą nogą, był specjalistą od główek.

NIECZYSŁAW BALCER: Wychowanek WISŁY KRAKOW, lewoskrzydłowy pomocnik w reprezentacji zadebiutował w 1924r. o ostatni raz zagrał w 1934r. ale wystąpił na boisku tylko 12 razy zdobywając 9 goli. najpierw przegrywał rywalizację o miejsce w pierwszej drużynie z Leonem Springiem, a później z Gerardem Wodarzem. W ekstraklasie rozegrał 278 meczy i zdobył 132 bramki. Po wojnie należał do ścisłej czołówki trenerów.

WŁADYSŁAW SZCZEPANIAK: wychowanek POLONII WARSZAWA, grał niemal na wszystkich pozycjach, zaczął jako napastnik, później grał jako łącznik a następnie jako prawy pomocnik. Na tej pozycji zadebiutował w reprezentacji, później przekształcił się w obrońcę. Od 1936r. był najlepszym polskim obrońcą i kapitanem reprezentacji w latach jej największych sukcesów. Ogółem w reprezentacji rozegrał 34 mecze. Był uczestnikiem igrzysk olimpijskich w Berlinie i finałów mistrzostw świata we Francji. Grał w Polonii Warszawa nawet podczas konspiracyjnych mistrzostw Warszawy w czasie wojny.

TADEUSZ FORYŚ: Z piłką związany był przez pięćdziesiąt lat (1938-1987). Tajemnice nowoczesnego piłkarstwa poznawał w Londynie na stażu w Arsenalu. W roku 1957r. został trenerem reprezentacji Polski. W debiucie jego reprezentacja pokonała ZSRR 2-1. W roku 1963 w meczu z Norwegią (9-0) wprowadził do reprezentacji 16-letniego Włodzimierza Lubańskiego.

MICHAŁ MATYAS: wychowanek POGONII LWÓW grał na pozycji prawego łącznika, wspaniały technik, świetnie dryblował. W reprezentacji Polski zagrał 18 razy (1932-1939). Uczestniczył w olimpiadzie w Berlinie. Później był czołowym polskim trenerem. Prowadził reprezentacje na olimpiadzie w Helsinkach, był też selekcjonerem w roku 1967.

GERARD WODARZ: lewoskrzydłowy RUCHU CHORZÓW. W reprezentacji zadebiutował w wieku 19 lat w roku 1932. Rozegrał w reprezentacji 30 meczów, zdobył 13 bramek. Był doskonałym technikiem, miękko i dokładnie centrował, był szybki, energiczny i wykazywał uzdolnienia do gry kombinacyjnej.

EWALD DYDKO: "piłkarz od czarnej roboty", wychowanek DĘBU KATOWICE, 26-krotny reprezentant Polski w latach 1935-1939. Uczestniczył w Olimpiadzie w Berlinie w 1936r. i w Mistrzostwach Świata we Francji w 1935r.

LEONARD PIONTEK: prawy łącznik AKS CHORZÓW i reprezentacji Polski. Rozegrał w niej 16 (1937-1939) meczów i strzelił 11 goli. Miał doskonałą kondycje i błyskawiczny przegląd sytuacji.

ERNEST WILIMOWSKI: wychowanek niemieckiego 1FC KATOWICE, później przeszedł do chorzowskiego Ruchu. Był lewym łącznikiem W reprezentacji zadebiutował w 1934r. W tym też roku stał się królem strzelców ekstraklasy z dorobkiem 32 bramek. Lata 1935 i 1936 są stracone przez kontuzje i dyskwalifikacje. Na stałe do reprezentacji trafił w 1937r. i występował w niej aż do wojny. W meczach z Brazylią w Strasburgu (5-6) podczas III Finałów Mistrzostw Świata w 1938r. i Węgrami w Warszawie (4-2) 27 sierpnia 1939r. zdobył łącznie 7 bramek, a dwa pozostałe padły po karnych przyznawanych po faulach na nim. Ogółem w 22 meczach w reprezentacji uzyskał 21 bramek. W przerwanych rozgrywkach ekstraklasy w 1939r. prowadził w klasyfikacji strzelców z dorobkiem 26 goli. Do niego należy też nie pobity do dzisiaj rekord goli strzelonych w jednym meczu. W spotkaniu z Union Touring Łódź (12-2) zdobył 10 bramek !!!. W latach 1941-1942 grał w klubach Niemieckich i reprezentacji III Rzeszy uzyskując w niej 13 bramek. Był wspaniałym technikiem, umiał dryblować i zwodzić najlepszych nawet obrońców.

MIECZYSŁAW GRACZ: wychowanek WISŁY KRAKÓW, prawy łącznik. W czasie okupacji uczestniczył w konspiracyjnych mistrzostwach Krakowa. Po wojnie stał się podporą reprezentacji Polski. Grał w niej w latach 1947-1950 22 razy. Później przez wiele lat był cenionym trenerem.

TADEUSZ PARPAN: środkowy pomocnik, wychowanek ŁAGIEWIANKI KRAKÓW, później przeszedł do Cracovii od razu stając się jej filarem. W reprezentacji występował w latach 1947 - 1950 będąc jej kapitanem od pierwszego meczu. Rozegrał w reprezentacji 20 meczy. Świetnie główkował, często oglądano jego długie rajdy zakańczane zdobyciem gola.

KAZIMIERZ GÓRSKI: piłkarz RKS Lwów. W 1938r. grał w reprezentacji Lwowa. Po wojnie był napastnikiem CWKS Legii Warszawa. Kazimierz Górski W 1948r. powołano go do reprezentacji jednak nie odniósł w niej większych sukcesów. Znacznie lepiej szło mu w roli szkoleniowca. Jako trener reprezentacji Polski zadebiutował w maju 1971r. w Lozanie w wygranym 4-2 meczu ze Szwajcarią. Prowadził reprezentacje Polski łącznie w 73 meczach. Rozpoczynał z ujemnym bilansem gdy skończył reprezentacja miała na koncie 45 zwycięstw, 12 remisów i 16 porażek i stosunek bramek 157-63. Zdobył z reprezentacją złoty medal na Olimpiadzie w 1972r. W 1974r. Polska zajęła 3 miejsce na Mundialu w Niemczech przegrywając w półfinale z Niemcami 0-1 w historycznym meczu "na wodzie". W 1976r. Polska zdobyła srebrny medal na Igrzyskach Olimpijskich w Montrealu. Na każdej z tych trzech imprez królem strzelców był Polak. Byli to kolejno: , Lato, Szarmach. Drużyna grała ofensywnie, szybko, skutecznie i widowiskowo. Później prowadził drużyny ligowe w Grecji, gdzie dwukrotnie był wybierany trenerem roku. Następnie został działaczem, wiceprezesem PZPN. Wygrał plebiscyt na Trenera 80-lecia PZPN. Został mianowany honorowym prezesem związku. Do dziś uważany jest za niedoścignionego w roli polskiego selekcjonera.

GEARRD CIEŚLIK: lewy łącznik RUCH CHORZÓW. W reprezentacji Polski zadebiutował w 1947r. i pobił wszystkie reprezentacyjne rekordy z przed wojny. Rozegrał w drużynie narodowej 46 meczów i strzelił 27 bramek. W tabeli strzeleckiej wszechczasów polskiej ekstraklasy zajmuje III miejsce z dorobkiem 167 bramek. Brał udział w Olimpiadzie w Helsinkach w 1952r. Był ruchliwy, wszędobylski, energiczny, posiadał świetny start do piłki, dobrze grał głową. Słynął z pięknych przewrotek w trudnych do strzału sytuacjach.

EDMUNT ZIENTARA: wychowanek POLONI WARSZAWA, później grał w Gwardii Warszawa, a także stołecznej Legii. W reprezentacji Polski zadebiutował w 1950r. jako dwudziestolatek, ale na stałe do jej składu wszedł dopiero 5 lat później. Grał na lewej pomocy, rozegrał w sumie 43 mecze w narodowej jedenastce Był doskonałym taktykiem, dobry kondycyjnie, wytrzymały. Później był niezłym trenerem i kierownikiem wyszkolenia PZPN.

LESZEK JEZIERSKI: wychowanek LUBLINIANKI LUBLIN, później grał w Legii, ale na stałe (13 lat) związał się z ŁKS'em Łódź. Pod koniec grał też we Włókniarzu Łódź. Wystąpił też kilka razy w reprezentacji Polski, ale prawdziwe sukcesy zanotował dopiero jako trener. Trzy razy został "trenerem roku". Prowadził ŁKS, Pogoń Szczecin i Ruch Chorzów.

EDWARD SZYMKOWIAK: bramkarz, wychowanek UNII MAŁA DĄBRÓWKA, skąd grając w B-klasie trafił do reprezentacji !!! Później grał w Ruchu Chorzów, Legii Warszawa i Polonii Bytom. W narodowej jedenastce grał nieprzerwanie przez jedenaście lat (od 1952r.) notując na swym koncie 53 występy. Brał udział w Olimpiadzie w Helsinkach w 1957r. Świetnie bronił w roku 1957r. w meczu Polska-ZSRR (2-1), po którym zaniesiono go do szatni na rękach.

ERNEST POL: w wieku 22 lat w roku 1945r. przypadkowo trafił do LEGII WARSZAWA. Był odkryciem Steinera i Janeczka. W reprezentacji zadebiutował w 1955r. Od 1957r. stał się podstawowym piłkarzem Górnika Zabrze i reprezentacji Polski. W lidze strzelił w sumie 186 bramek, a w reprezentacji 40 (w 49 meczach) bramek. Grał prawie na wszystkich pozycjach, rozpropagował w Polsce system 1+(1+3)+4+2. W późniejszym okresie grał w reprezentacji na pozycji rozgrywającego, przy nim swoje bramki strzelał Włodzimierz Lubański.

Krzysztof Baszkiewicz KRZYSZTOF BASZKIEWICZ: wychowanek BUDOWLANYCH BIELANY, skąd trafił do I-ligowej Lechii Gdańsk. W reprezentacji zadebiutował w wieku 19 lat w remisowym 2-2 meczu z Czechosłowacją w Łodzi w 1952r. W 1953r. przeniósł się do Gwardii Warszawa. W 1959r. strzelił pamiętną bramkę w remisowym meczu z RFN w Hamburgu. Był pewnym kandydatem na olimpiadę w Rzymie w 1960r. niestety wcześniej w meczu z Odrą Opole dostał kontuzji, która zmusiła go do zakończenia kariery piłkarskiej. W latach 1955-1960 rozegrał w reprezentacji w sumie 21 spotkań i strzelił 5 bramek.

LUCJAN BRYCHCZY: niechciany w Ruchu Chorzów piłkarską karierę rozpoczął w LEGII WARSZAWA. W reprezentacji Polski zadebiutował w 1954r. Trzy lata później w meczu z ZSRR strzelił 2 bramki i Polska odniosła sensacyjne zwycięstwo 2-1. Reprezentacyjną karierę zakończył jako rekordzista z dorobkiem 60 meczy i 18 bramek. W lidze zagrał ponad 600 meczy i strzelił 186 bramek! W reprezentacji przez wiele lat był kapitanem. Milczeniem zbył ofertę z Realu Madryt! W Legii pracuje do dziś nieprzerwanie od 1954r. Teraz zajmuje się szkoleniem młodzieży ucząc ją jak grać w piłkę i szanować barwy klubowe.

ALOJZY JARGUZ: wieloletni sędzia piłkarski. Zauważony na turnieju Szacha w Iranie, sędziował bardzo trudny mecz eliminacji Mistrzostw Świata pomiędzy Anglią i Luksemburgiem (0-2) i w efekcie jako pierwszy polski sędzia gwizdał na Mundialu w Argentynie w roku 1978. Sędziował tam mecze Peru-Iran jako sędzia główny oraz Szwecja-Brazylia i Austria-RFN jako liniowy. W 1982r. znów pojechał na MŚ, tym razem do Hiszpanii. W każdym spotkaniu sędziował z jednakową koncentracją, równo szanował każdego zawodnika. Przeszedł do historii piłkarstwa jako wybitny arbiter.

STANISŁAW OŚLIZŁO: środkowy obrońca GÓRNIKA ZABRZE i reprezentacji Polski. W kadrze przeszedł wszystkie szczeble od juniora do kapitana I drużyny. W 1959r. przeszedł do ROW Rybnik. W drużynie narodowej zadebiutował w 1961r. w wygranym 1-0 trudnym meczu z ZSRR. W sumie w reprezentacji rozegrał 57 spotkań, w lidze kilkaset.

ZYGMUNT ANCZOK: obrońca SPARTY LUBLINIEC, później Polonii Bytom i Górnika Zabrze. W reprezentacji zadebiutował w 1965r. w wygranym 2-1 meczu ze Szkocją. Na Olimpiadzie w Monachium rozegrał wszystkie 7 meczów i zdobył złoty medal. Ogółem wystąpił w 52 meczach. W roku 1971 wystąpił w drużynie Gwiazd Światowego Piłkarstwa.

JAN LIBERDA: lewy łącznik POLONII BYTOM. W reprezentacji zadebiutował w roku 1959r. w sensacyjnie zremisowanym meczu z RFN 1-1. W 1959r. także zdobył tytuł króla strzelców. W sumie w ekstraklasie zdobył 145 bramek. W reprezentacji natomiast rozegrał 35 spotkań i strzelił 8 bramek. Po zakończeniu kariery piłkarza pracował jako trener w Holandii i RFN.

WŁODZIMIERZ LUBAŃSKI: znakomity napastnik GÓRNIKA ZABRZE. W reprezentacji Polski zadebiutował w wieku 16 lat w 1963r. i od razu strzelił bramkę. W kadrze znajdował się do 1980r. Miał w tym czasie 3-letnią przerwę z powodu kontuzji. W sumie rozegrał 80 spotkań i strzelił 50 bramek. Świetnie strzelał, posiadał znakomitą szybkość, był świetnym kapitanem i strategiem. W latach 1966-1969 4 razy z rzędu zdobywał tytuł króla strzelców, 7 razy z rzędu z Górnikiem zdobywał mistrzostwo Polski. Grał w drużynie gwiazd świata po tym jak z Górnikiem w Pucharze Europy strzelał bramki Dynamie Kijów, Manchesterowi United, Glasgow Rangers czy Romie. W roku 1975 przeniósł się do belgijskiego klubu KSC Lokeren.

LESŁAW ĆMIKIEWICZ: nigdy nie grał "pod publikę", ale za to świetnie taktycznie, a co najważniejsze skutecznie dla drużyny. W reprezentacji Polski zadebiutował w 1970r. Grał w złotej drużynie w Monachium w 1972r., na MŚ w 1974r. i zdobył srebrny medal w 1976r. na olimpiadzie w Montrealu. W sumie w drużynie narodowej rozegrał 61 meczy.

KAZIMIERZ DEYNA: wychowanek WŁÓKNIARZA STARGARD GDAŃSKI później gracz Legii Warszawa. W reprezentacji w okresie 1968-1978 rozegrał w sumie 102 spotkania jako pierwszy przekraczając magiczną barierę 100. Zdobył w nich 45 bramek mimo, iż nie był nominalnym napastnikiem. Słynął z tzw. "rogali"- goli, które wpadały po tym jak wszyscy już myśleli, że piłka przejdzie obok bramki. Był świetnym boiskowym strategiem. Z reprezentacją zdobył brąz na MŚ w 1974r. oraz złoto i srebro na 2 olimpiadach. W roku 1969 został uznany za najlepszego piłkarza Polski. Grał w słynnym meczu na Wembley w Eliminacjach MŚ, który dał awans Polakom, a eliminował Anglików. Po Mundialu został najlepszym pomocnikiem świata i zajął 3 miejsce w klasyfikacji najlepszych piłkarzy świata. Później grał na MŚ w Argentynie i na Olimpiadzie w Montrealu. Po mistrzostwach przeniósł się do Menchesteru City, później do San Diego w Kalifornii Znalazł się w jedenastce 80-lecia PZPN. Zginał w wypadku samochodowym.

ROBERT GADOCHA: wychowanek GARBARNI KRAKÓW później gracz Legii Warszawa. W reprezentacji rozegrał 65 spotkań i strzelił 19 bramek. Potrafił zdobyć piłkę pod własnym polem karnym przebiec całe boisko i celnie strzelić lub dośrodkować (był lewoskrzydłowym). W roku 1970r. uważany był za jednego z najlepszych lewoskrzydłowych w Europie. W plebiscycie na najlepszego polskiego piłkarza był drugi. Bardzo dobrze grał na olimpiadzie w Monachium i MŚ w 1974r. Nie strzelił na tej drugiej imprezie wprawdzie ani jednej bramki, ale wypracował mnóstwo sytuacji G. Lacie i A. Szarmachowi i zbierał świetne recenzje.

HUBERT KOSTKA: wychowanek LZS ZIELONI MARKÓW (koło Raciborza). W tym klubie grał na wszystkich pozycjach poza bramką, potem w Unii Racibórz już na stałe grał jako bramkarz, w 1960r. trafił do Górnika Zabrze. Do reprezentacji trafił dopiero w wieku 32 lat. Na olimpiadzie w Monachium był jednym z najsilniejszych punktów reprezentacji. Miał też chwile słabości, kibice pamiętali mu mecze z Brazylią w Warszawie gdzie puścił 6 bramek i NRD w Rostocku gdzie 5 razy wyjmował piłkę z siatki. Za to w 1967r. przechytrzył słynnego Sabo i obronił jego strzał z karnego. Później w Menchesterze wygrywał wiele pojedynków sam na sam z Bobby Charltonem, Bestem i Kiddem. Później zajął się trenerką. Trenował Szombierki Bytom i Górnika Zabrze. W pierwszym klubie zdobył jedno, a w drugim dwa mistrzostwa Polski. W latach 1979, 1980, 1985 wybierany był trenerem roku.

GRZEGORZ LATO: wychowanek STALI MIELEC, Grzegorz Lato (z prawej)później grał w Belgii, Meksyku i Kanadzie. W polskiej ekstraklasie strzelił 111 bramek. W reprezentacji Polski grał od 1971 do 1984 roku. W tym czasie wystąpił w 104 meczach. Strzelił 45 bramek. Wraz z reprezentacją zdobył 4 medale (2 olimpijskie i 2 na mistrzostwach świata). Był królem strzelców na MŚ w 1974r. Przyczynił się do zdobycia przez Domarskiego słynnej bramki na Wembley. Występował w sumie na trzech imprezach finałowych mistrzostw świata.

JAN TOMASZEWSKI: "człowiek, który zatrzymał Anglię" to określenie przylgnęło do niego po remisowym meczu na Wembley, który dał awans Polakom. Wtedy to głównie jemu zawdzięczano ten wynik. Wybronił mnóstwo "stuprocentowych" sytuacji, a dał się pokonać jedynie z rzutu karnego. Na MŚ obronił dwie "jedenastki" w meczach z Szwecją i RFN. Wtedy też Pele powiedział o nim, że jest najlepszym bramkarzem na świecie. Swoją karierę rozpoczął w ŚLĄSKU WROCŁAW, potem przeniósł się do Legii, ale gdy tam sadzano go na ławce szybko przeniósł się do ŁKS, gdzie stał się niezastąpiony. W reprezentacji rozegrał w sumie 65 meczy. Brał udział w olimpiadzie w Montrealu, Mistrzostwach Świata w Niemczech i Argentynie.

ANTONI SZYMANOWSKI: wychowanek WISŁY KRAKÓW gdzie trafił w wieku 12 lat wypatrzony przez trenerów na Zwierzyńcu podczas turnieju dzikich drużyn. W reprezentacji zadebiutował w 1970r. Grał na olimpiadzie w Monachium, MŚ w 1974r. , olimpiadzie w Montrealu i MŚ w 1978r. Zawsze najważniejsza dla niego była obrona własnej bramki, rzadko wychodził do przodu.

JERZY GORGOŃ: karierę rozpoczynał w MIKULCZYCACH, później przeniósł się do Górnika Zabrze. Był dobrze zbudowanym, rosłym obrońcą. W reprezentacji zadebiutował w 1970r. Rozegrał w niej w sumie 60 meczy i strzelił 6 bramek. Grał na olimpiadzie w Monachium, strzelił obie bramki w wygranym 2-1 meczu z NRD. Grał na osławionym meczu z Anglikami "w jaskini lwa" i mistrzostwach w 1974r. Później pojechał na olimpiadę do Montrealu. Grał też na MŚ w 1978r. gdzie mimo słabszej postawy całej drużyny nieźle spełnił swoje zadanie.

WŁADYSŁAW ŻMUDA: stoper MOTORU LUBLIN, później Gwardii Warszawa, Śląska Wrocław i Widzewa Łódź. W reprezentacji kraju zadebiutował w 1973r. Jako jedyny Polak 4 razy występował na MŚ. Wystąpił łącznie w 92 meczach z orłem na piersi w tym w 21 w finałach Mistrzostw Świata.

HENRYK KASPERCZAK: pomocnik STALI MIELEC. W I lidze zadebiutował dopiero mając 24 lata, w reprezentacji Polski w wieku 27 lat. Wielu nie widziało sensu w powoływaniu tego piłkarza przez Kazimierza Górskiego. Szybko stał się jednak dobrym, agresywnym, wspierającym kolegów prawym, lub lewym pomocnikiem. Grał na MŚ w 1974 i 78 r. W 1976r. został wybrany piłkarzem roku. W sumie rozegrał 63 mecze i strzelił 5 bramek w drużynie narodowej.

ANDRZEJ SZARMACH: w I lidze zadebiutował w 1972r. w Górniku Zabrze, a już w 1974r. pojechał na MŚ. Był wtedy 24-letnim piłkarzem bez dorobku i wielu sądziło, że będzie rezerwowym. Grał jednak jako środkowy napastnik od pierwszego meczu i zajął II miejsce w klasyfikacji najlepszych strzelców. Grał twardo, agresywnie, posiadał dużą szybkość, świetnie dryblował. W meczu "na wodzie" o finał nie wystąpił z powodu kontuzji. Na olimpiadzie w Montrealu z dorobkiem 6 goli w 5 spotkaniach został królem strzelców. W 1979r. grając w Auxerre zdobywa łącznie 28 goli i IV miejsce w klasyfikacji "Złotego buta" prowadzonej przez "France Footbal". W sumie w reprezentacji strzelił 33 bramki w 61 meczach. W lidze zdobył 109 goli.

ANTONI PIECHNICZEK: grał w ZRYWIE CHORZÓW, Naprzodzie Lipiny, Legii Warszawa i Ruchu Chorzów. Z Legią zdobył Puchar Polski i grał w europejskich pucharach. Z Ruchem zdobył Mistrzostwo Polski. W reprezentacji Polski wystąpił 3 razy i 5 razy w II reprezentacji. Znacznie większe sukcesy osiągnął jako trener. Trenował BKS Stal Bielsko-Biała, Odrę Opole wprowadził do I ligi. W 1978r. został trenerem roku. Później trenował Ruch Chorzów, a od 1981r. został trenerem reprezentacji. Był trenerem 6 lat. W tym okresie Polska 22 razy wygrała, 17 razy zremisowała i 20 razy przegrała. W 1982r. Polska pod wodzą Piechniczka niespodziewanie zdobyła III miejsce, pokonując w małym finale Francję. Na tych Mistrzostwach Polacy przegrali tylko jeden mecz - półfinał z późniejszymi mistrzami czyli Włochami. Później nie powiodły nam się Eliminacje do ME w 1984r. Po nieudanych MŚ w Meksyku (ostatnich jak dotąd, w których występowali Polacy) zrezygnował z pracy w PZPN. Zdobył Mistrzostwo Polski z Górnikiem Zabrze i Wyjechał do Tunezji gdzie zdobył mistrzostwo kraju i został trenerem reprezentacji olimpijskiej. Później jeszcze raz został trenerem Polskiej reprezentacji by walczyć z nią o awans do finałów MŚ w 1998r. we Francji. Jak wszyscy zapewne pamiętają Polacy eliminacje przegrali z kretesem i Piechniczek rozstał się z reprezentacją jeszcze przed ich końcem.

ZBIGNIEW BONIEK: wychowanek ZAWISZY BYDGOSZCZ, później grał w Widzewie Łódź gdzie występował w europejskich pucharach. Zbigniew Boniek W reprezentacji zadebiutował w 1976r jednak do Montrealu nie pojechał. Wystąpił natomiast w 1978r. w Argentynie prezentując się lepiej niż stara srebrna ekipa. Był też na MŚ w Hiszpanii. Zdobył tam 4 gole w tym 3 w meczu z Belgią i przyczynił się do zdobycia przez Polskę 3 miejsca. W 1982r. Był 4 piłkarzem na Świecie, 3 w Europie oraz Piłkarzem Roku i Sportowcem Roku w Polsce. W tym roku został sprzedany za rekordową wtedy sumę 1,8 mln dolarów do Juventusu Turyn. W tym klubie w latach 1982-1985 dwa razy grał w finale Klubowego Pucharu Europy (1983,1985), raz zdobył Klubowy Puchar Europy (1985), zdobył Puchar Zdobywców Pucharów i Superpuchar Europy oraz Mistrzostwo i Puchar Włoch. Grał na MŚ w Meksyku. Później przeniósł się do Romy. Grał w drużynie reszty świata z Cosmosem w Nowym Jorku, drużynie "All Star" przeciwko Argentynie i zespole Europy przeciwko reszcie świata.

JÓZEF MŁYNARCZYK: bramkarz ASTRY NOWA SÓL, BKS Stal Bielsko-Biała, Odry Opole i Widzewa Łódź. Z tym ostatnim klubem dwukrotnie walczył o mistrzostwo Polski. W 1983r. został Piłkarzem Roku. W reprezentacji zadebiutował w 1979r. za trenera Kuleszy, ale stałe miejsce miał dopiero w drużynie Piechniczka. Grał na MŚ w Hiszpanii przyczyniając się do przywiezienia stamtąd brązowych medali. Z reprezentacją pożegnał się na MŚ w Meksyku gdzie puścił aż 7 bramek - 3 z Anglią i 4 z Brazylią jednak większej winy za nie nie ponosił. Jeszcze przed Mistrzostwami trafił do Bastii na Korsyce, a po Mundialu przeniósł się do FC Porto. Z tym klubem w 1987r. zdobył Puchar Europy. Po tym meczu do szatni został zaniesiony na rękach. Niedługo później w Tokio zdobył Puchar Świata.

WŁODZIMIERZ SMOLAREK: pochodzi z ALEKSANDROWA obok Łodzi. Tam też zaczynał piłkarską karierę. Wyróżniał się twardą zdecydowaną grą i szybko trafił do Widzewa Łódź, grał krótko w Legii Warszawa, ale szybko wrócił do Widzewa. Do reprezentacji trafił jeszcze za Kuleszy gdzie zadebiutował w meczu z Argentyną, ale prawdziwą podporą drużyny stał się dopiero za Antoniego Piechniczka. Grał na różnych pozycjach, ale najlepiej czuł się na lewym skrzydle. W latach 1984 i 1986 był w Polsce Piłkarzem Roku. W reprezentacji rozegrał 68 spotkań i strzelił 13 goli. Nie jest to dużo, ale Smolarek imponował stałą wyrównaną formą, potrafił też "zabiegać" obrońcę. W późniejszym okresie swojej kariery wyjechał grać w klubach w RFN i Holandii.

WALDEMAR MATYSIK: defensywny pomocnik, wychowanek LZS STANICA koło Gliwic. Później grał w Górniku Zabrze i Auxerre. W reprezentacji zadebiutował w 1980r. w wygranym 5-1 meczu z Algierią. Grał podczas MŚ w Hiszpanii W drugiej fazie turnieju zbierał najkorzystniejsze recenzje z całej linii pomocy. Pojechał też na Mundial do Meksyku. Grał też później w reprezentacji W. Łazarka.

DARIUSZ DZIEKANOWSKI: piłkarz POLONII WARSZAWA, później Gwardii Warszawa skąd za rekordową jak na polskie warunki sumę przeszedł do Widzewa Łódź. Następnie trafił do Legii Warszawa, gdzie został królem strzelców, a stąd do szkockiego Celticu. W 1985r. został wybrany Piłkarzem Roku przez tygodnik "Piłka Nożna". Trenerzy doceniali jego umiejętności techniczne i skuteczny strzał z woleja. W reprezentacji zadebiutował w 1981r. w meczu z Maltą i od razu strzelił bramkę. Grał na MŚ w Meksyku. W sumie w reprezentacji grał 55 razy i strzelił 17 bramek. Grywał jako napastnik lub pomocnik, ale lepiej wypadał grając w drugiej linii.

PAWEŁ JANAS: środkowy obrońca WŁÓKNIARZA PABIANICE, później Widzewa Łódź, Legii Warszawa i Auxerre. W sezonie 1985/86 uznany został za najlepszego cudzoziemca we Francji. W roku 1986 wrócił do Polski i jeszcze przez dwa sezony grał w Legii. W reprezentacji zadebiutował w 1976r., ale na olimpiadę do Montrealu nie pojechał gdyż wyprzedzili go Gorgoń i Żmuda. Brał udział w tourne po Ameryce Płd. w 1977r., ale na MŚ w 1978r. znowu się nie zmieścił. Lepszą sytuację miał w reprezentacji R. Kuleszy i A. Piechniczka, którzy widzieli dla niego miejsce w swojej drużynie. Pojechał więc na MŚ do Hiszpanii, gdzie grał we wszystkich spotkaniach. W sumie w reprezentacji rozegrał 51 meczy. Po zakończeniu kariery piłkarza trenował warszawską Legię, a obecnie prowadzi polską reprezentację U 21.

JANUSZ KUPCEWICZ: piłkarz WARMII OLSZTYN, Stomilu Olsztyn, Arki Gdynia, Lecha Poznań, St. Etienne, Larisa, Lechii Gdańsk, Adansporu. W wieku juniora zapowiadał się na talent pokroju Lubańskiego czy Laty i pewnie by takim był gdyby nie liczne kontuzje, które jeszcze sobie przedłużał zbyt szybkimi powrotami na boisko. W reprezentacji zadebiutował w 1976r. Na MŚ w 1978r. był rezerwowym. Grał za to 4 lata później w Hiszpanii W sumie w kadrze rozegrał 19 meczy i strzelił 5 bramek. Zdobył Puchar Polski z Arką i Mistrzostwo z Lechem.

ANDRZEJ IWAN: piłkarz WANDY KRAKÓW, Wisły Kraków i Górnika Zabrze. Zadebiutował na MŚ w Argentynie w meczu z Tunezją. Nie wywalczył jednak miejsca w składzie, ale rywali miał doborowych ( Lubański, Szarmach, Boniek, Lato...). Jednak już 4 lata później w Hiszpanii był podstawowym zawodnikiem. Niestety kontuzja wyeliminowała go już w 2 meczu. 4 lata później na MŚ nie pojechał z powodu kontuzji w meczu ligowym. W sumie w drużynie narodowej rozegrał 29 spotkań i strzelił 11 bramek. W europejskich pucharach zagrał 17 razy i strzelił 4 bramki. Zdobył 3 tytuły mistrzowskie (Z Wisłą i Górnikiem). W pierwszej lidze rozegrał 226 meczy (debiut w wieku 17 lat) i strzelił 90 goli.

ANDRZEJ BUNCOL: wychowanek PIASTA GLIWICE, później grał w Ruchu Chorzów i Legii Warszawa. Był świetnym rozgrywającym, potrafiącym też celnie strzelić. W reprezentacji zadebiutował w 1981r. Rok później został uznany przez tygodnik "Piłka Nożna" odkryciem roku. Wcześniej był medalistą młodzieżowego turnieju juniorów. W sumie w kadrze strzelił 6 bramek w 48 meczach. Grał na MŚ w Hiszpanii. Później pojawiał się w reprezentacji raczej sporadycznie. Dwa razy wystąpił w Meksyku. Po mistrzostwach świata gdy grał już w RFN w kraju nie dostrzegano jego umiejętności i nie dostawał powołań do kadry.

STANISŁAW TERLECKI: wychowanek MŁODZIERZOWEGO OŚRODKA PIŁKARSKIEGO W WARSZAWIE, grał później w Gwardii Warszawa, ŁKS, a potem w USA. Po trzydziestce wrócił do Polski i grał w Legii i ŁKSie. Był dużym talentem - twardy, uparty, ruchliwy, pomysłowy. Nigdy nie zagrał w finałach MŚ. Przed tymi w Argentynie "złapał" kontuzje, a potem odsunął się od reprezentacji po "aferze na Okęciu". W sumie w reprezentacji rozegrał 29 spotkań i strzelił w nich 7 bramek.

************************************************************

Zdajemy sobie sprawę z tego, że ludzi zasłużonych dla polskiego piłkarstwa było i jest znacznie więcej. Przypominamy, że prosimy o zgłaszanie następnych kandydatur. Do tej listy należałoby dołączyć niewątpliwie ludzi zasłużonych, których kariera nie dobiegła jeszcze końca takich jak np. A. Juskowiak, J. Wójcik, J. Zieliński, T. Łapiński, Iwan, Brzęczek... ale wyszliśmy z założenia, że wpisujemy ludzi, którzy zakończyli już karierę, lub zakończyli jakiś jej etap. A ludzie ci w większości są "na dorobku" i wciąż dokładają do swojej kolekcji kolejne osiągnięcia. Na oceny i podziękowania przyjdzie czas później...

- -

Na żywo

Relacja na żywo >

Zakłady sportowe , Zakłady Bukmacherskie ... a może poker? Nie! spróbuj Giełda zakładów!

więcej

Historia, statystki, przepisy

Leszek Miklas
Leszek Miklas
Historia
 • Wydarzenia
 • Mecze
 • Postacie
 • Trenerzy
 • Legendarne Kluby
 • Europejskie Puchary
 • Rekordy
 • Mistrzostwa Europy
 • Mistrzostwa Świata
 • Igrzyska Olimpijskie
 • Polskie kluby w Europie
Statystyki
 • Wszystkie mecze
 • Wiek XX
 • Rok 2000
 • Rok 2001
 • Rok 2002
 • Rok 2003
 • Rok 2004
 • Rok 2005
 • Rok 2006
 • Rok 2007
 • Rok 2008
 • Rok 2009
 • Igrzyska Olimpijskie
Łyk przepisów
 • Przepisy Ogólne
 • Ranking FIFA
 • Gra bramkarza
 • Futsal

więcej